ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1916-1942)

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΟΥΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥΜέσα στη βουή του δρόμουήταν να βρω τ’ όνειρό μου,να το βρω και να το χάσωκι ούτε πια που θα το φτάσω.Μια στιγμή πέρασε μπρος μουκι ήταν η χαρά του κόσμου,η χαρά που μας ματώνεισαν οι πιο μεγάλοι πόνοι.Πέρασεν όπως περνούνεόσα δε θα ξαναρθούνε -πουλιά που ’χουν φτερουγίσει,σύννεφα μέσα στη δύση.Κι άφησε στο πέρασμά του,πέρασμα ζωής θανάτου,στην καρδιά μου σα σφραγίδαω! την πεθαμένη ελπίδα,μιαν ελπίδα πεθαμένη,που μας ζει και μας πεθαίνεικι όλο μας τραβάει δω κάτουώς την πόρτα του θανάτου!Όνειρο γλυκό και ξένοκαι παντοτινά χαμένο,σε κρατώ στο νου μου ακόμασαν τριαντάφυλλο στο στόμα·όταν πέρασες με πήρεςκι όλες μου άνοιξες τις θύρεςμε το μαγικό κλειδί σουτου χαμένου παραδείσου!