ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ

Λένε ότι το ποδήλατο δεν διδάσκεται σε σεμινάρια. Πρέπει να το μάθεις καβαλώντας το. Υπάρχουν κάποια πράγματα που τα μαθαίνεις στη θεωρία, κάποια που τα μαθαίνεις καλύτερα στην πράξη και κάποια που τα μαθαίνεις μόνο στην πράξη. Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για «κάποια πράγματα», αλλά για επιστήμες και συγκεκριμένα για την επιστήμη της Ψυχολογίας. Τα λάθη σε επαγγέλματα Υγείας δεν συγχωρούνται. Η έλλειψη εμπειρίας μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα και γενεσιουργό αιτία επιπλέον προβλημάτων. Ευτυχώς, όμως, έχουμε εφεύρει τα βιβλία και έτσι η εμπειρία των παλιών μπορεί να αποθηκευτεί και να γίνει γνώση που να μας γλιτώσει από ένα σωρό προβλήματα. Σε κάθε επιστήμη μαθαίνουμε τα βασικά, και τις λεπτομέρειες στη σχολή, στο Πανεπιστήμιο και μετά έρχεται η Προσέγγιση και φυσικά η εμπειρία να μας διδάξει όλα αυτά που κανένα βιβλίο δεν μπορεί. Υποτίθεται ότι την εμπειρία αυτή την παίρνουμε από την πρακτική, όμως η πρακτική στην Ελλάδα για τους ψυχολόγους, ας μην γελιόμαστε, αποτελεί απλή παρατήρηση. Σαν να βλέπεις βιντεάκια στο YouTube. Δεν είναι καθόλου, ενώ θα έπρεπε να είναι, σαν την πρακτική εξάσκηση των γιατρών. Σπανίως αναλαμβάνεις πραγματικά περιστατικά υπό την επίβλεψη έμπειρου ψυχολόγου. Είναι και η φύση της δουλειάς τέτοια που κάνει ακόμα και την παρατήρηση της συνεδρίας δύσκολη. Σίγουρα υπάρχουν άτομα που θα απαντήσουν καταφατικά αν τους ζητηθεί να υπάρξει ένα ή δύο ακόμη άτομα στη συνεδρία να παρακολουθούν, αλλά οι περισσότεροι πελάτες / ασθενείς προτιμούν την ιδιωτικότητά τους όταν αποκαλύπτουν τα εσώψυχά τους.