ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ

[…] «Τι είναι αυτά που λες, Γιάννη μου Ασφαλώς και κάνεις λάθος. Και για το κορίτσι σου και για τη μάνα σου! Η μάνα σου δεν σ’ εγκατέλειψε, όπως πολύ καλά ξέρεις, απλώς αρρώστησε και “έφυγε” νωρίς». Είναι το μόνο σημείο όπου διέκοψα το παραλήρημά του. Μη μου πεις, σε παρακαλώ, κι εσύ, όπως μου είπε ο ψυχολόγος της σχολής, όταν του μίλησα απ’ έξω απ’ έξω για το θέμα, πως «πρέπει να προχωρήσω μπροστά». Γιατί εγώ το μόνο που θέλω είναι να γυρίσω πίσω. Σ’ αυτό που ήμουν πριν από τα οκτώ μου χρόνια! Το μόνο που έχω ανάγκη είναι να τρέξω και να κρυφτώ στην αγκαλιά της μάνας μου. Να με σφίξει, να με παρηγορήσει, να με δυναμώσει, όπως μόνον αυτή ήξερε. Συγγνώμη, μπαμπά, αλλά μόνον εκεί ένιωθα πως όλοι οι φόβοι μου σβήνουν, πως όλοι οι πόνοι μου μαλακώνουν… […]