ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΗΤΙΚΟ

Παλάμες πιο κρύες απ τον ωκεανόμάτια ασάλευτα σαν ναυτικούατμόσφαιρα διάτρητη από χιλιάδες πεσόντεςαστέρεςόνειραπειρατέςόλα πολύ βαριά για το μικρό μου καράβιείδα στον ύπνο μου την αδερφή σουτη ρώτησα για σένα μα έκανε πως δεν άκουσεήταν πολύ όμορφηστα μάτια, στη μύτη, στο δέσιμο του προσώπουήθελα να τη φιλήσω σου έμοιαζε τόσο πολύη ταραχή ξερνάει μνήμεςένα γλαρόπολο κολύμπησε ώσπου επνίγη«αν ήμουν έντομοθα είχα στο μυαλό μόνο το χώμα»τα κύματα καβάλησαν την πλώρη μουγελάωη στεριά κοντάμα λίγο πριν πεθάνω.