ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ…

ΓΝΑΦΑΛΑ1. Κάτω απ’ τις ανθισμένες φλαμουριές θα ξαναγαπηθούμε2. Τρανός της θάλασσας σπασμός μέσ’ στης ακτής τα σκέλια3. Μέσ’ απ’ αγκάθια και γκρεμνά φτάνω στην καίρια λέξη4. Ηχούν τα νιάτα των πουλιών στα γερασμένα πεύκα5. Στον ήλιο με τ’ απόβροχο λαμποκοπάει ο βράχος6. Κλαράκι λιανοτρέμουλο, ώριον ανθό στηρίζει7. Ροδοστεφάνωτα κλαριά και μυριομυρωδάτα8. Σειούνται λυγιούνται τα δεντρά κι ανεμοχαιρετιούνται9. Της ήσυχης ακρογιαλιάς χλωρανθισμένος πόθος10. Και μές στα χαμοχόρταρα ζουν ακριβές ψυχούλες 11.11. Της θάλασσας τα βότσαλα κάποτε ήταν βράχια12. Το λαβωμένο το πουλί πιάνετ’ απ’ όποιον λάχει13. Κάθε νησί ονειρεύεται πως είναι πλοίο τη νύχτα14. Σταλάζει φως ο ουρανός στης θάλασσας το δέρμα15. Τα δέντρα βλέπουνε κι ακούν. Κάποτε θα μαρτυρήσουν16. Πυρπολημένος ουρανός απ’ τα μπουρλότα του ήλιου17. Γλυκοφιλεί την αμμουδιά το κύμα τ’ οργασμένο18. Φιλεί τη βάρκα το νερό λιγώνονται οι σκαρμοί της19. Του βράχου ο βίος μοναχά ποτέ δεν είν’ βραχύς20. Στ’ αρισμαρί οι μέλισσες γλυκοποθοπλαντάζουν21. Δες τ’ αρμυρίκι αναριγεί τρελοξεμαλλιασμένο22. Οι κατηφέδες στη γωνιά σαν στοχασμοί ανθισμένοι