ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΑ Ο,ΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟ ΜΟΥ

«εκείνος που ήταν κάποτε το φως και το νερό μου, εκείνο που ονόμαζα ό,τι πολυτιμότερό μου» Την απόσταση που δημιουργούν οι δυσκολίες ενός μεγάλου έρωτα καλύπτει με την πένα της, γράφοντας ποιήματα σε εκείνον, με την ελπίδα ότι είναι πιο δυνατοί από ό,τι τους χωρίζει. Όταν ο έρωτας δεν αφήνει πια περιθώρια στη λογική, η ερωτευμένη έρχεται αντιμέτωπη με τους μεγαλύτερους φόβους και τον βαθύτερο πόνο της. Μέσα από τα ποιήματα που γράφει σε εκείνον, διαφαίνεται η πορεία της μέσα σε όσα νιώθει, στην προσπάθεια να συμφιλιωθεί με τον έρωτα και τον πόνο, ώστε να μάθει να ζει ελεύθερη στην αγάπη μα και στη φαινομενικά αναπόφευκτη απώλεια ενός τέτοιου έρωτα. «σαν να έδωσα τον λόγο μου εσένα σε κρατούσα δίχως να το ξέρεις στο χαρτί σε αγαπούσα»