ΕΜΜΕΛΟΣ

ο έ ρ ω τ ά ς μ ο υ έ γ ι ν ε α ν θ ρ ώ π ι ν ο ςδεν έχω τίποτα δικό τουούτε ένα γράμμα με δυο λέξεις και σφραγίδεςή κάτι που να ’παιζε στα δάχτυλά τουκαι στο μυαλό μου έρχεται συνέχειαχωρίς να υπάρχει κάτι να τον θυμίζεικαι τον νοσταλγώκάθε φορά που υπολογίζω ημερομηνίες και προθεσμίεςλες και μου ’χε δώσει σημείο συνάντησης στον χρόνοκαι του κρατάω μούτραγια μια δυο μέρεςπου η αργοπορία του αυτή τόσο μου στοιχίζεικαι το σώμα της απουσίας του με χορταίνει ακόμακαι ανατριχιάζωγιατί μέχρι και η αφή μου ξεγελιέται τόσο εύκολαόταν γλείφω τα δάχτυλά μου κάτω από το σεντόνικαι χάνω το μέτρημα καθώς γλιστράς ακόμη μέσα μου