ΓΥΜΝΟΣ ΕΠΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ

υποθηκαίγωνδεν σίγουρα δεν αιφνίδια φεύγουνόλα στο καθώς κόμπιασα αληθές τοεύτρομον του ό λ ο ι ξεροσφυρίζει οφάρυγγας πώς δά ναν το χωνέψεις ότ’είθισται πια ο θάνατος ζωές ναν διευθύνειςν’ αναστατώνεις στρέμματα του παρελθόντοςνόστου (εις μάτην αυριοποίημα ξεπουπουλίζεις νότες) ———————η εμπειρομάτακλωστούλα τήν μετάξινη κλωστήν στουποτυπώδες πλην ατσάλινον βελόνι άρτιπερασμένη συν κ’ η του μέσου δακτυλήθρασπρώχνουσα βοηθητικά το όλον σκηνικότί έραβες τί ράβεις μήνα μπαλώνεται σταύστερα εξήντα χρόνων πλεύσις θαλασσινή ώστεκάθε στροφή του τιμονιού μιαν αρμαθιά ναυάγια —————————η άγνωστοςμάκρυνε στον πεζόδρομο μήπως γοργόνστο βήμα τριποδίζοντας μπορέσει ναντη φθάσει κάποτε πόσο αλλά πόσον βίαιατης στρέφει κατενώπιος ασθμαίνων τήνμορφή προϊούσης τής τε αποτυχίας νέφωσενόχι όχι βέβαια: ούτε αυτήν (θα δοκιμάσει πάλιν)