Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ

«Το θυμάμαι καθαρά, ήμουν ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι, μέχρι που πήγα στην πρώτη τάξη. Εκεί κατάλαβα πως τα πράγματα δεν ήταν και πολύ εντάξει. Πριν με παιδέψει η αλφαβήτα, οι τόνοι και η ορθογραφία, με τον μπαμπά γράφαμε στίχους. Ήμουν πρώτη στις παροιμίες και στο να σκαρφίζομαι συναρπαστικές ιστορίες! Είναι αλήθεια πως η δασκάλα συχνά έχανε μαζί μου την υπομονή της, το ίδιο κι ο μπαμπάς στο σπίτι: «Πώς γίνεται ένα τόσο έξυπνο παιδί να μην μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι το σωστό “ι”» Η απογοήτευση στα μάτια του πατέρα ήταν το χειρότερό μου… Βέβαια, η μεγαλύτερη συμφορά ήταν τα μαθηματικά. Τελικά με ανακούφισε η διαπίστωση πως ό,τι είναι σημαντικό, δεν μπορείς να το μετρήσεις όσο κι αν το προσπαθήσεις!»