ΜΗ ΖΗΤΑΣ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΘΑΛΠΩΡΗ

Κοίτα – ο πρώτος πάγος απλώνεταιστους δρόμους μας το πρωί,και το αίμα έχει γεύση άγριου λευκάγκαθουενώ στα χείλη απόμεινε ίχνοςφιλιού, σαν μικρή πληγή?κοίτα, πόσο φθαρμένες είναι οι τσέπεςαπό τα χέρια με τα δερμάτινα γάντια,κοίτα πώς ξεχνιούνται όλες οι δικές σουεπιπόλαιες ενέργειες, και οι κακές συνήθειες?πόσο κοντά κοιμούνται τα πουλιά στα κλαδιά,πόσο γκρίζα φαίνεται η αναπνοή στον αέρα,καθώς ο ήλιος χαϊδεύει τις στέγες της πόλης,τις κορυφές των μαύρων δέντρων από πάνω,και τα κοιμισμένα ψάρια στα αργοκίνητα νερά?πώς ο κόσμος σου προσφέρει δώρα –κρύα μήλα, όψιμα λουλούδια,ξαφνικά απάνεμα βραδινάκαι άλλες χαρές – φάε, πάρε,κράτα, φύλαξε τη μνήμη του καλοκαιριού?καθώς θα ωριμάζει στους πνεύμονες η νέα ζεστασιά,καθόλου άσχετη, απαλή, αόρατη,εύθραυστη, σαν ζωντανός μίσχος.Και όλα όσα σου έχουν συμβείξαφνικά δεν έχουν καμιά σημασία.