ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΚΟΛΑΣΗ

Κάτω από την πέτρα μονάχος ζωΕγώ ο χοχλιός ο πετρογυρευτόςΑκούω των δυνατών πατήματαΣιγώ κι ακίνητος λουφάζωΤο σάλιο μου στεγνό από τον φόβοΏσπου ο εχθρός να ξεμακρύνειΔιαλέγω την πέτρα να κρυφτώΑνώμαλη και μυτερή καιΜε το χώμα ένα να είναιΝα φοβηθεί απάνω τηςΣτιβάνι να πατήσειΚι αν χέρι περίεργο να δειΑν από κάτω είμαιΝα τρυπηθεί και να ματώσειΚανείς δεν θα πιστέψει το βάροςΠου μπορεί η πλάτη μου να σηκώνειΜετακινούμαι ελάχισταΑλλά μετακινούμαιΤροφή να βρω δυο βρύα, δυο ριζούλεςΝα λείχω τις λειχήνεςΑν λάχει δυο αμανιτών το αίμα να γευθώΤο δηλητήριο να κλέψω και να κρύψωΣτου κοχυλιού μου την πολύστροφη τη σκέψηΣτιγμές στιγμές, μικρές στιγμέςΓυρίζω τις κεραίες μουΤον έξω κόσμο να δροικήσωΚατέχω όλες τις γλώσσεςΚι όλες τις διαθέσεις των ανθρώπωνΗ τύχη αν θέλει να αναλωθώΣτο πιάτο της βασίλισσας να τύχωΤύραννοι άλλοι μη γεννηθούν