ΜΥΡΤΩ

Ο ποιητήςΑγαπούσετην αγάπη…Ήταν ερωτευμένοςμε τον έρωτα…Ήταν ανείπωτα ωραίος…Στις χαίτες των θαλασσινών αγέρηδωνκαι στην τροχιά του ανυπόταχτου ονείρουπονούσε Ύπαρξη…Άλλοι τον νοματίζαν ποιητή,άλλοι σαλόκι άλλοι Άι Δημήτρη…Μες στην καρδιά του,σεργιανίζαν όλες οι καρδιές,στο διάβα τουτα χελιδόνια χτίζανε φωλιέςκαι τ΄ αηδόνια τραγουδούσανε…Ήτανε Ποιητής…ίδιος «Χριστός Ανέστη»…