Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

Η ιδιοφυία, αυτό το “τέρας” που καθόρισε τα καλλιτεχνικά γεγονότα του 19ου αιώνα -τέρας με υπερτροφικό εγκέφαλο, αχανή καρδιά και χάρισμα που αποδείχθηκε αδύνατο να προσδιοριστεί επαρκώς-, βρίσκεται στο κέντρο του William Shakespeare (1864), ενός υβριδικού έργου του Βικτόρ Ουγκό που εκλήφθηκε ως μανιφέστο και διαθήκη του γαλλικού ρομαντισμού, και από το οποίο προέρχεται το παρόν δοκίμιο για τον Αισχύλο. […] Ο Ουγκό υπογραμμίζει εδώ τον αισθητικό και θρησκευτικό συγκρητισμό του αρχαίου τραγικού, θεωρώντας τον μάλιστα ως ζητούμενο και προϋπόθεση της καλλιτεχνικής ιδιοφυίας. Επιμένει πως ο Αισχύλος δεν υπήρξε αμιγώς Έλληνας, αλλά και Αιγύπτιος και Ασιά-της. Ανοιχτός στην ετερότητα και το αλλότριο, ήταν φορέας μιας μεικτής ταυτότητας, ενάντια στην όποια καθαρότητα ή ευσέβεια – κάτι που έφτασε να πληρώσει με την εξορία του.