ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΩ ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙ

Α Ι Γ Ε Α ΣΘα ήθελα να μοιραστώένα σώμα με τη θάλασσα,τα μαλλιά μου πλεγμέναμε τα φύκια του βυθούμε τραβούν να γίνουμε ένα.Το νιώθω, στα κύτταρα μουτο αποζητά, ο εαυτός μουνα αφεθώ στο ρεύμα του νερούνα αισθανθώ ότι κλείνουν οι πληγές μου.Το νερό με αγκαλιάζει, η ώρα πλησιάζεικαι εγώ είμαι έτοιμη από καιρό.ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΩ ΣΤΟ ΣΥΡΤΑΡΙΗ πιο δύσκολη συνειδητοποίησηείναι αυτή του φόβου.Φοβάμαι να ανοιχτώ, να αφεθώνα μείνω μόνη μου μετά και να αναπολώ.Ανασφάλειες σαν όνειρα κάθε βράδυ με τυλίγουν,πως δεν είμαι αρκετά καλή,πως δε θα μείνεις για μια ζωή.Κι αν φύγεις κάποια στιγμή,όπως έκαναν όλοι πιο πρινΣτο τέλος δε μένει κανείς.Φοβάμαι μήπως πονέσω παραπάνω από όσο αντέχω,όμως και αν πονέσω λιγότερο αξίζει τον κόποΤρομάζω πως όταν πονάωδεν ελέγχω το ποια είμαι,πως θα με χάσω πάλιτώρα που με βρήκα.