ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΝΙΑΤΗ

Όμως, σε βρίσκω, με τα ίδια ευχαριστώαπ’ τη μηχανή του χρόνου με το ίδιο βλέμμακι απ’ της ερωτικής καθαρότητας το σκίρτημαως μέσα στα φρόνιμα λόγια που αγκαλιάζονται.Όμως, στο πένθος μας με όσα φέρνει ο πόνοςμε όσα κρύβει κι η νέα ηδονή των ανάρμοστωνοι άδειοι μας τόποι περνούν στο μεγάλο όνειρομε το φως των εξακολουθητικών μας σαρκασμών.Τόπος έρωτας και χαμένος ο φόβος της μνήμηςκι απ’ το χρησμό της νέας μεγάλης κατάφασηςμέχρι το υπέρτερο φως και με το πιο αναλογικό.Δε μισούμε κι όσο οπλίζονται μεγάλες φοβέρεςαγαπάμε κι όσο σμίγουν κλώνοι στα ωραία λόγιακαι των οργασμών μας ο σαρκασμός επικίνδυνος.Πρώτος και με τόσα δικά μας αρώματαέρωτας στα ερείπια, έρωτας τύψεις να φυλάειγια την ένωση αγνών που αιώνια λιθοβολούνκι όσο μάχονται των μελλοθάνατων οι σκιές.Έχουμε πρόσωπο και της ανατολής το γάλαβρίσκουμε μεγάλη σκιά στην ακλόνητη πέτρακοντά πολύ κι ο έρωτας στήνει δικό του χορόμε τα θρηνητικά μας λόγια και τις πληγές μας.Ενθύμιο πληγωμένο, μια πατρίδα, ίδια ελπίδαμε τα δικά μας αρώματα οι πόθοι εκ θεμελίωνγια την απέραντη ηλικία της δικής μας ηδονής.Όλες οι ωδίνες μας κι όλοι οι έρωτες προφήτεςσυμπαντικές ψυχές να ονομάζουν το υπέρθυροκι όλους, όσους σιμώνουμε στο φως του ρόδου.