ΣΑΜΙΑΜΙΔΙ

Μικρό, σχεδόν αόρατο. Αηδιαστικό για μερικούς. Σύμβολο καλής τύχης για άλλους. Το σαμιαμίδι επιστρέφει κάθε βράδυ στον τοίχο σου, στο μυαλό σου, στη σελίδα. Είναι ο φόβος που δεν σκότωσες, η φωνή που πνίγηκε, η ελπίδα που σώπασε για να επιβιώσει. Τα ποιήματα αυτής της συλλογής δεν ικετεύουν. Ουρλιάζουν σιωπηλά. Γραμμένα με το μελάνι της απώλειας, του έρωτα, της μνήμης και της οργής, ανασταίνονται στο σκοτάδι. Ένα σαμιαμίδι σού χτυπάει ξανά το παντζούρι. Ήρθε η ώρα να του ανοίξεις. (Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)