ΣΑΤόΡ

Ιστορίες μετά το τέλος του έρωτα· ταξίδια χωρίς προορισμό, επιστροφές που μένουν μετέωρες, μπαρ σαν φάροι στην άκρη της νύχτας. Καθώς η μνήμη και η φαντασία συγχέονται, οι ήρωες προβάρουν μια τελευταία πράξη απολογίας. Ιστορίες για αυτούς που δεν έχουν πού να μείνουν ή πού να επιστρέψουν- άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την ηθική τους, την καταγωγή τους, την τάξη τους. Ένας αφηγητής διασχίζει μια πόλη υπό κατάρρευση και προσπαθεί να ενώσει τα θραύσματα του μέλλοντος με τη βεβαιότητα πως ό,τι γνωρίσαμε από τις ζωές των άλλων ήταν μονάχα το τετράγωνο παράθυρο από ένα κυβικό δωμάτιο. “Χωρίς τα μπαρ, οι εξομολογήσεις και οι προσευχές θα έμεναν άδειες. Εδώ θα γεννηθούν τα δοκίμια του αύριο, εδώ η λογοτεχνία του αιώνα, εδώ, από ένα κουβάρι λέξεων που θα ξεχαστούν σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ, λόγια ανεξίτηλα θα χαραχτούν στη μνήμη, το ασήμαντο θα κοντράρει το σημαντικό, φιλοσοφία πρακτική, αγοραία θα απαγγελθεί, μάχες ιδεολογικές, που θα παραμείνουν απλές ιδέες, θα ξεδιπλωθούν, το πνεύμα ίσως δεν θα ξεδιψάσει μα θα τραφεί, λόγια ερωτικά με την ποιότητα του πρωτόφαντου και τη φτώχεια του χιλιοειπωμένου θα μεσουρανήσουν, αλλά μόνο ο ένας θα κερδίσει, ο αντίπαλος θα καταδικαστεί σε αιώνια λήθη, και κουβέντες μονοσήμαντες θα πνιγούν για να μείνουν επάνω, σαν παγόβουνα από διαμάντι στη θάλασσα της νύχτας, τα λόγια που αλλάζουν τον κόσμο με την αργή γλυφίδα, μα αμετανόητη επιμονή της σταγόνας που χαράζει το βράχο. Σπίθες της ευτυχίας, της δυστυχίας κολυμπήθρες, τα λόγια ποτέ δεν είχαν τη δύναμη του συμβάντος, αλλά είναι ο μόνος τρόπος που οι άνθρωποι βρήκαν να αγγιχτούν μέσα από το δέρμα, να ενωθούν εκεί όπου το σώμα θα είναι πάντα το όριο”.