ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΩΝ ΣΚΥΛΩΝ

Η ΕΒΔΟΜΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ της Έφης Καλογεροπούλου επιχειρεί να συνδέσει με υπαρξιακή ένταση και λυρικές αρθρώσεις τα αιχμηρά θραύσματα της μνήμης, τις χειροπιαστές ψηφίδες της ζωής, τις αιφνίδιες αιωρήσεις του αοράτου. Πρόκειται για μια περιδιάβαση σε ό,τι διασώζει η μνήμη, για μια οντολογική περιπλάνηση στον χρόνο και τον χώρο, όπου η αβεβαιότητα και το τυχαίο κυριαρχούν σε έναν ορίζοντα διαρκούς μεταμόρφωσης. * * *ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ Υπάρχουν ιστορίες ολόκληρες που μοιάζουν με αμμόλοφους πατάς πάνω τους και βουλιάζεις σε αμίλητο παράπονο Άλλες χάσκουν ανοιχτές, ερείπια που τα ρήμαξε ο χρόνος Κι άλλες κρεμασμένες στη ράχη μιας λέξης μένουν εκεί μετέωρες για πάντα Να ζεις γενναία τη φθορά σημαίνει να διασώζεις το άφθαρτο μες στην αγάπη ΙΟΥΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ Ερχομαι απ? τη χώρα που κανείς δεν είναι για κανέναν· άγριο αίμα από χαρτί είν? τα παιδιά μου χαρά που με έσπρωχνε κοντά σου λέξεις που δεν είχα κι άλλες που άνθιζαν Άνοιγε τότε η αυλαία και ξεσπούσε η ομορφιά σαν απειλή είμαστε ζωντανοί λοιπόν