ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ

Ένας κόσμος ευρύς, μα με έναν τόπο καθαρά προσωπικό με προσανατολισμό στην Ανατολή, αντανακλάται στα ποιήματα της Ουκρανής Λιουντμίλα Ντιατσένκο. Παράλληλα, η γλωσσική, μουσική και συντακτική διάρρηξη με παύσεις και αναπνοές, χαρακτηρίζουν τους στίχους της βραβευμένης ποιήτριας και την καθιστούν μια νέα, βαρύνουσας σημασίας, φωνή στον σύγχρονο ευρωπαϊκό ποιητικό κόσμο.τι θα απομείνει από εσένα μαραμένα φύλλα και έναδυο πουκάμισαπου τα πέταξες από πάνω σου σαν οχιά ξερή αψιθιάμπουμπούκια αμβροσίας οι έλληνες θεοί αγαπούσαναυτήν την ανοησίααλλά ό,τι είναι καλό για τους θεούς δεν είναι για τηγυναίκα, εμείς δεν είμαστε θεοί.από αλλεργία στην αμβροσία (ιατρική μάσκα σαν φερετζέ),περιττός θόρυβος από ξερά φύλλα στη μέση της νύχταςκαι παραλήρημα.τι θα απομείνει από εμένα εσύ μου τα πήρες όλασαν την παρήχηση ο καρλ κλέβει το κοράλλι της κλάρας.και τι απομένει από όλους: αναμνήσεις, ένα σύμβολοή ένα ψέμααπό τον ιησού ο σταυρός, από τον βαν γκογκ τα ηλιοτρόπια,από τον ουγκό ο κουασιμόδοςκαι από τον κόσμο τα οστά όλων αυτών που ο Θεός έριξεσε αυτήν τη γη, κάτω από αυτόν τον ουρανό, σε αυτήντην περιπέτεια