ΤΟ ΣΤΕΡΝΟΠΟΥΛΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ

Όλο λέω πως δεν θα γράψω, πως αρκεί έως εδώ, όμως η ποίηση μέσαθε αναβλύζειΚαι με τριγυρίζει, επίμονο ερπετό. Σαν κηπουρός καλλιεργώ, σαν αλιεύς θα μεγαλουργήσω όταν επιτέλους σταματήσω.Ιχνηλατώντας την παύση ανάμεσα στις λέξεις…(ασυρμάτου σιγή)Θέμα συμπαντικής οικονομίας, υλοενεργειακής αφθονίας.Μην με φθονήσετε. Επιχειρώ να διανθίσω τον βίο μας. Άνθη χαρίζω.Από το παρελθόν χωρίζωΚαι στον άχωρο Χρόνο εμφιλοχωρώ.Τι θέλετε να πω Για τον Έρωτα Την οικειότητα τών σωμάτωνΤο ανοίκειο τής ΠοίησηςΤην μοναξιάΜα κανείς δεν είναι μόνος.Φεύγουμε χορτάτοι από στέρησηΚαι τότε το Φως,Το ομηρικόν ΦάοςΘα μας κατακλύσει…Ουδέν έτερον ελπίζω.Τρικυμίας πάμφωτον γαλήνην προσδοκώ.Κωνσταντίνος Μπούρας ευ-Γνώμων…