ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Ξεχάσαμε τους εφιάλτες τα ουρλιαχτά το τρίξιμο της πόρταςτο ύψος εκείνου με τα μεγάλα παπούτσιακάθε μέρα πληρώνουμε το χαλασμένο όνειρογίναμε προειδοποιητικά πουλιά στους τοίχουςενωμένα από φόβομε τα φτερά μας κολλημέναόλο σκεφτόμαστε τον πατέρακαι εκείνο το καράβι που μας λέγανε μικροίότι δεν σταματάει με κανέναν καιρό.