ΤΟ ΖΩΟ ΠΟΥ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΕΤΑΙ

ΣΤΗ ΝΕΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ, η Λίνα Φυτιλή αποτυπώνει την ανθρώπινη ευαλωτότητα το σώμα που σηκώνει το βάρος του χρόνου, της απώλειας και των βουβών αποχαιρετισμών. Αντικρίζοντας έναν κόσμο ξένο και συχνά ακατανόητο, η ποιήτρια αντιτάσσει την επίμονη άρνηση στην παρακμή και την αδράνεια. Είτε ψηλαφίζει το προσωπικό βίωμα της απουσίας είτε το συλλογικό τραύμα ενός τόπου που δοκιμάζεται, η γραφή της γίνεται χειρωνακτική εργασία που κρατά δεμένη την αλυσίδα της ζωής. Σαν ένα πλάσμα που αφουγκράζεται το περιβάλλον του, η Φυτιλή επιχειρεί να εξημερώσει το σκοτάδι, καταφάσκει στο απρόβλεπτο και διασώζει στον πυρήνα της ομορφιάς εκείνες τις μικρές στιγμές που μόνο η αυθεντικότητα της παιδικής ηλικίας διαφυλάσσει.