Η ΠΑΛΑΜΗ ΟΡΙΣΕ ΤΟ ΔΟΡΥ

ο τυφλόςάπλωνε μ’ ανασφαλώς μπροστά δύο τατεντωμένα σαν ναν τα ίδια χέρια αυτάπροστάτευαν τρόπον τινά τί ωστόσονακριβεστέρα παραμόνευεν βάρβαρος κ’η «εξήγηση» μήνα τυφλός εκ γενετής σπάειόντας μόν’ ψαχουλευτά π’ αφού ποιητής τί μυστικάο κτίζων θ’ αρχειοθέτησεν στο εύρυθμον νέου κόσμου———————————————————————–ξέφωτα σιωπηλώνεπ’ ώμου εδώ σακκίδιον έν δερμάτινον χακίχρώματος αμέσως παραπέμπον σέ τί παραλλαγής πεζοναύτου στο ασφαλές ήδη καταφάλατονή, εδαφώδες στης αργής πορείας κι επιχωμάτιζαπερνών κυρίως τα πουλιά ότι επετάριζαν ψηλά τίπολλά λέξεων προκύψαντα θα βόλεψες ηλίαυγος απόχη