ΜΕΤΕΩΡΗ ΠΟΛΗ

Μουσκεύει τα δάχτυλά σου ματωμένη η χαραυγή Με τι πάθος ζήτησες να σου λύσω τα μαλλιά Και έπειτα… Χόρεψε. Χόρεψε, μου είπες Έπιασες μια κούπα μαύρο κρασί όμοιο αίμα του ταύρου Και το σκόρπισες στο χώμα Κοίταζα πότε τα ξέπλεκα μαλλιά πότε τη γης να ρουφάει άπληστα κάθε σταγόνα μεθυστική Μια ιεροτελεστία έρωτα ή θανάτου Στον κύκλο που είχες χαράξει, πλεγμένοι ήσαν οι δυο τους ο πόθος, το σάρκινο θηρίο χόρευε επί σκηνής ο ταύρος Μαζί και το κόκκινο πανί και τα μάτια σου στη μέση άοπλος ταυρομάχος εγώ και εσύ το αμφίστομο μαχαίρι Έτσι θαρρώ πως σου είπα την ώρα που ξεκινούσα τον τρελό εκείνο χορό μέσα στον κύκλο παλεύοντας με γυμνά χέρια το θηρίο Σκουριασμένα τα ξίφη, τα σωθικά της νύχτας ξεσκίζουν Μαρμαρωμένοι αιώνες και το ίδιο πάντα τέλος Πριν για τα καλά ξημερώσει, στο κέντρο του κύκλου πεσμένος εσαεί νικημένος Και δίπλα στο γυμνό πια κορμί σου Στο φως να λάμπει λεπίδα αμφίστομη.